मेरो युगको समयले आफ्नै छातीमा
निर्मम प्रहार गरेपछि मुलायम फूलहरूले
सहन नसकेर बहुलाए
छुटेपछि जीवनको लय मबाट
गुन्जिदैन कुनै मधुर झन्कार सारङ्गीबाट ।
थिएनन् आफ्ना लागि कुनै उद्देश्यहरू
छैनन् बिहानी बोकेर आउने रुमानी रहर
बनाउनु छैन कुनै नयाँ गन्तव्य ।
विश्वासको पहाड उक्लेर
सुनाएथेँ दुनियाँलाई घाम हुनुको अहम
गर्व थियो कि
जिन्दगी नओइलिन्जेल पर्दैन छायाहरू
मनाएको थिए उत्सव अरूलाई बिझ्ने गरी ।
समयको घुम्तीमा आइपुगेपछि
अपाङ्ग भए जीवनको वैशाखीहरू
भाचिँदै गए सपनाहरूको धरोहर
थिचिए विश्वासका अग्ला पहाडहरू
छुटेको छ मुटुबाट एक चोइटो रगतको निशानी ।
मैले जन्माएको भविष्यको भाग्यरेखामा
लागेको रहेछ छुन नमिल्ने खोलाको दुई किनारमा बसेको मौनहृदय
हुर्काएको रहेछु आफ्नै बाको भरोसा
मेटाउन सक्ने विषवृक्ष ।
अहमका गीतहरू सुनाएर नथाकेको म
उठ्नै नसकिने गरी खसेँ अहमबाट
फर्केर नहेरी हिँडिरहने म
धर्मराएर बिर्सिए आफ्नै जिन्दगीको आयु ।
जति क्रूर यातनाको कोर्राले हिर्काए पनि
बानी परेको छ अञ्जुलीमा माया पोखाउन
कयौँ दुखाइको समयले पछ्याए नि
मुस्कुराहट्को हृदयले छर्दैछु रङ्गीन फूलबारी ।
दुःखका गाउँबाट झरेर मेरो सामुन्ने
मुस्कुराइरहने खुशीका उचाइहरू
खोजेर हिँडिरहेछ भरोसाका मुलखाबा अझै
कुरिरहेछ्न् कुनै दिन फर्किने आश
बोकेर आँखाभरि छटपटी ।
अब एक पटक
सिकाउनु छ जिन्दगीको साधी सिमाना
बोकाउनु छ ईश्वर अटाउन सक्ने छाती
चिनाउनु छ आफ्ना र पराइको अर्थ
बुझाउनु छ समयले टिपेर ल्याएको कथाको अन्त्य ।
०००