कविता : एउटा बाको आँखामा सन्तान
मेरो युगको समयले आफ्नै छातीमानिर्मम प्रहार गरेपछि मुलायम फूलहरूलेसहन नसकेर बहुलाएछुटेपछि जीवनको
कविता
कविता : आधा आकृति
भर्खरै मृत्यु भएकोचित्रकारको क्यानभासमाउत्रिँदै गरेको आधा आकृतिजसको पूर्णता कहिल्यै हुनेछैन । जस्तो
हिमचुलीको आँसुले उजाडियो जिन्दगी
आफूलाई संसारको पहिलो नम्बरमा उभ्याउनप्रतिस्पर्धामा उत्रिनेहरूको दोहनमा पर्यो- तिमी । दुखेपछि न
कविता : विपत्ति
तिमी आउँछौ नै यस्तै बेलाजतिखेर भत्किँदै हुन्छ– भोकको निधारदेख्दै हुन्छ आँखाहरूले– उज्यालो
अलपत्र बचेराहरू
हाम्रो चाहनाविपरीतखरानी बनेपछि– अनगिन्ती सपनाभौतिक दुनियाँबाट तिम्रो अन्तिम बिदाइलेयो अभावै अभावको जीवनबाँच्न
कृष्ण सेन ‘इच्छुक’को “जेल”
म पर्खालभित्र छुतिमी पर्खालबाहिर छौम पहराभित्र छु, तिमी पहराबाहिर छौम यातना–गृहमा छुतिमी
भोटबहादुर
तिम्रो आँगनीमा सपनाका फूलहरू फुलाउँछु भन्दै मौसमी हुरी आउँदैछ भोटबहादुर, यसलाई केवल
भूमे नाच्न आउनू भेना
भेना !भूमे नाच्न आऊ ल… चढाएर पित्रीलाई रक्सीतिमीले पनि प्रसाद चाखेपछिरक्सीले मात्तिएझैँ
कविता : फूलकमल
कमल फूल ! फूल कमल ! या पुष्प कमल उत्तरगङ्गा माडीका तीरमा
म त्यही अनुहार हुँ (प्रथम कविता)
जिन्दगीको आकाशमाइन्द्रेणीसँगै बाँचिरहनुपर्ने- च्याब्रुङहरूतर किन चिहानमा छु भनेर चिच्याउँदै छसङग्रहालयको बस्तीबाट हाक्पारे