अलपत्र बचेराहरू
हाम्रो चाहनाविपरीतखरानी बनेपछि– अनगिन्ती सपनाभौतिक दुनियाँबाट तिम्रो अन्तिम बिदाइलेयो अभावै अभावको जीवनबाँच्न
कविता
कृष्ण सेन ‘इच्छुक’को “जेल”
म पर्खालभित्र छुतिमी पर्खालबाहिर छौम पहराभित्र छु, तिमी पहराबाहिर छौम यातना–गृहमा छुतिमी
भोटबहादुर
तिम्रो आँगनीमा सपनाका फूलहरू फुलाउँछु भन्दै मौसमी हुरी आउँदैछ भोटबहादुर, यसलाई केवल
भूमे नाच्न आउनू भेना
भेना !भूमे नाच्न आऊ ल… चढाएर पित्रीलाई रक्सीतिमीले पनि प्रसाद चाखेपछिरक्सीले मात्तिएझैँ
कविता : फूलकमल
कमल फूल ! फूल कमल ! या पुष्प कमल उत्तरगङ्गा माडीका तीरमा
म त्यही अनुहार हुँ (प्रथम कविता)
जिन्दगीको आकाशमाइन्द्रेणीसँगै बाँचिरहनुपर्ने- च्याब्रुङहरूतर किन चिहानमा छु भनेर चिच्याउँदै छसङग्रहालयको बस्तीबाट हाक्पारे
वर्ग, विज्ञान र अठोट (द्वितीय कविता)
ओ ! साइला दाइकिन बारम्बार एउटै सूचना आइरहन्छयो मान्छेहरूको साम्राज्यबाट ? कुन
पूर्वघोषित अभियानबाट (तृतीय कविता)
बाजेको बिसौनामा रोपिएकोलाँकुरीको छहारीमा बसेरराखेर ‘सर्जमी’-जिब्रो काटिमागेका मेरा पुर्खाहरूलाईदेश विचरण गर्नुभन्दा पहिलेपूर्वजानकारीको
यलम्बरको अन्तिम शब्द (सान्त्वना कविता)
कविहरूले काव्यमापोटिला बिम्व सजाएजस्तैहामीले पनि सजाएका हौँ मस्तिष्कमास्वर्णिम देश निर्माणको आदिम सपना
डम्फुको आन्दोलन (सान्त्वना कविता)
बज्दा-बज्दै आइते सिङको हातबाटजब भुईँमा खसेचुपचाप एउटा कुनामाआफ्नै इतिहासको लोरी गाउँदै बसे