गोविन्द पुन ‘गिरीश’का दुई गजल
गजल – एक पराइसामु झुक्ने म नेपाली हैन कायर बनी लुक्ने म
शब्दसङ्गीत
रुन्चे पोखरा
सुनेको थिएँ, हरेक मनमा खुशी रोपेर ओठहरूमा मुस्कान फुलाउँछ, पोखराले । त्यस्तै
गजल : दिलकर्ण बुढामगर
यादहरूले सधैँ सम्झिने बानी बनाउँदोरहेछथाहा नदिई आँखाले पनि पानी बनाउँरहेछ । दुनियाँ
टीकापुर
केही सपनाहरूकेही गन्तव्य थिएटीकापुर कैलालीमातरसपना सपनामै सीमित भयोआजभोलि बोलिरहेछउसका यादहरूलेटीकापुरपार्कबाटत्यो बस्तीबाटबोलाइरहेछबगरले समुन्द्र
मोहनपुर
मोहनपुर, एक झम्को निद ब्युझिनु अगावै जूनसँगै आँगनमा उभिएर एकजोर आँखाहरू सुन्दर
मनोज थापामगरका आधा दर्जन मुक्तकहरू
मुक्तक – एक काम गर्नेहरूको भेला सुन्दर देखिन्छ पसिना झरिरहेको बेला सुन्दर
भत्किएको देवल
म तिम्रै छेउछाउमा छु देखेनौसायद हेर्नै मानेन तिम्रो आँखालेआसपासमै छु छोइएलाझैँ पनि
भ्रान्ति शहर
अग्ला अग्ला छन् घरहरूबुट्टेदार र बान्की परेका छन् झ्यालहरूकालो र चिल्लो सडक
गजल : दिलकुमारी बुढामगर ‘दिलु’
कामले काम सिकाउँछ देखेर सघाउनुपर्ने होखुला छोडियो यो घाउ मलम लगाउनुपर्ने हो
नोटबहादुर
नोटबहादुरको नोटको बोराबाट अलिकति नोट सुन्दर बिहानीको आशमा सपनाहरू पोल्दापोल्दै ऐँठन परेका