कविता - गेथाती

मैले कस्तो कविता लेखुँला

समीप बैरागी ७ मंसिर २०८०, बिहीबार

अग्ला – अग्ला पहाडहरूको निधारमा घामको टीका टल्किनु अगावै गोरुका दाम्लोहरूलाई सुताएर

व्योम जी अवतार १ मंसिर २०८०, शुक्रबार

सुनेको थिएँ, हरेक मनमा खुशी रोपेर ओठहरूमा मुस्कान फुलाउँछ, पोखराले । त्यस्तै

मनोज थापामगर २१ कार्तिक २०८०, मंगलवार

केही सपनाहरूकेही गन्तव्य थिएटीकापुर कैलालीमातरसपना सपनामै सीमित भयोआजभोलि बोलिरहेछउसका यादहरूलेटीकापुरपार्कबाटत्यो बस्तीबाटबोलाइरहेछबगरले समुन्द्र

छविलाल कोपिला २० कार्तिक २०८०, सोमबार

मोहनपुर, एक झम्को निद ब्युझिनु अगावै जूनसँगै आँगनमा उभिएर एकजोर आँखाहरू सुन्दर

दिलकर्ण बुढामगर १७ कार्तिक २०८०, शुक्रबार

म तिम्रै छेउछाउमा छु देखेनौसायद हेर्नै मानेन तिम्रो आँखालेआसपासमै छु छोइएलाझैँ पनि

नरेन्द्र राना १५ कार्तिक २०८०, बुधबार

अग्ला अग्ला छन् घरहरूबुट्टेदार र बान्की परेका छन् झ्यालहरूकालो र चिल्लो सडक

याङो श्रो मगर ९ कार्तिक २०८०, बिहीबार

नोटबहादुरको नोटको बोराबाट अलिकति नोट सुन्दर बिहानीको आशमा सपनाहरू पोल्दापोल्दै ऐँठन परेका

कुल अवशेष १ कार्तिक २०८०, बुधबार

देउता भनेर पुजिँदै आएको नारायणथानभित्रको ढुङ्गासित समवेदनाको मुटु हुँदैन सहानुभूति प्रदान गर्ने

याङो श्रो मगर ३० आश्विन २०८०, मंगलवार

प्रिय नगरबधु, तिमी रोग, भोक र शोकले मृतु-मार्गमा अल्झिएको बेला पनि तिम्रो

समीप बैरागी २९ आश्विन २०८०, सोमबार

पर्ख न हौ पर्खए पर्वहरू !बुर्कुसी मार्दै – मार्दै नआऊकति हतार गर्छौ