कविता : आमा
सन्तानको सामल पिस्दापिस्दैघिस्रिएर खिस्रिएर फुकालिछिन्चाँदीझैं टल्किने बत्तीस दन्तरातो चिल्लो गालागाथिएको जवानीसन्तानलाई दिँदैआफू
कविता
सलाम तिमीलाई
आफ्नै हौ कि पराइ अनौठो, तिम्रो माया गराइ हरबखत गल्ती मात्र खोजी
मेरी आमा
आमा मेरी हुन् मायाकी खानी सधैँ सम्मान गर्छु म भगवान् मानी कसैले
कुटिल
मेरा खुट्टामा ठेस लागेरजुत्ताको तलुवा नै च्यातिएको देखेपछि होमेरो बाटोमातिमीले काँडाहरू छरेरपर्खिएको
बहुरूपी उनको मन
म तिम्रै हुनेछु भन्दै बुकीमा बाईसथरी फूल टिपी दिनेको बहुरूपी रहेछ मन
हराएको नेपाल
नेपाल के हो भनिदेऊ मलाईबरु एउटा नक्सा बनाएर देऊ सरकारमलाई हेर्नुछ साँच्चै
मैले कस्तो कविता लेखुँला
अग्ला – अग्ला पहाडहरूको निधारमा घामको टीका टल्किनु अगावै गोरुका दाम्लोहरूलाई सुताएर
रुन्चे पोखरा
सुनेको थिएँ, हरेक मनमा खुशी रोपेर ओठहरूमा मुस्कान फुलाउँछ, पोखराले । त्यस्तै
टीकापुर
केही सपनाहरूकेही गन्तव्य थिएटीकापुर कैलालीमातरसपना सपनामै सीमित भयोआजभोलि बोलिरहेछउसका यादहरूलेटीकापुरपार्कबाटत्यो बस्तीबाटबोलाइरहेछबगरले समुन्द्र
मोहनपुर
मोहनपुर, एक झम्को निद ब्युझिनु अगावै जूनसँगै आँगनमा उभिएर एकजोर आँखाहरू सुन्दर