बेथितिको भारीले थिचेपछि
फुलेका थिएनन् रहरका फूलहरू
जीवनको बगैचामा ,
उडेका थिएनन् आशाका चङ्गाहरू
मनको आकाशमा ।
बाध्यताकाे डाेरीले बाँधिएपछि
उकुसमुकुस खाडल पुर्न
सपनाको चाङ बोकेर उभिएँ
लोकसेवाकाे अक्करे पहाड अघि ।
विडम्बना !
सपनाका कोपिलाहरु फक्रिनु अगावै
भिरेर – अयोग्यको बिल्ला
उखेलिनुपर्यो
आशाको मैदानबाट – लिखितको नाममा
बेइमानी समयका
रित्ता – रित्ता बगलीहरुबाट ।
लोकसेवा त
होइन रहेछ – आगो निभेका चुलाहरुको
होइन रहेछ – अँध्यारा झुपडीहरुको ।
दोषी रहेछन् –
उदात्त सपना देख्ने यी आँखाहरू
मूर्ख रहेछ –
देशको लागि सतिसालझैँ उभिन खोज्ने यो छाती ।
०००