हाम्रो चाहनाविपरीत
खरानी बनेपछि– अनगिन्ती सपना
भौतिक दुनियाँबाट तिम्रो अन्तिम बिदाइले
यो अभावै अभावको जीवन
बाँच्न विवश छौँ हामी
गन्तव्यमा पुग्न सङ्घर्स गरिरहेका
मग्न मस्त जीवन बिताइरहेका
कलिला निर्दोष कोपिलाहरू !
आज अलपत्र परेका छन् ।
अभावै अभावको जीवन,
झेलिरहेका छन्
लालाबाला लथालिङ्ग र
अलपत्र हुँदाहुँदै
हाम्रा बचेराहरूको नयन रसाउँछ ।
तिम्रै स्मृतिमा
तिमीबिनाको यसपल
केवल शून्य शून्य छ,
अधुरो र अपुरो छ ।
यस्तो लागिरहेछ !
सबैभन्दा ठुलो सङ्घर्ष हो- यो जीवनको ।
०००