कविता : भुसुक्कै बिर्सेछु
छोरी मान्छेले छोटा लुगा लगाउनुहुन्नविकृत मानसिकता भएका मान्छेहरूलाईसहन गाह्रो हुन्छ भन्ने बिर्सिदाआफूलाई
शब्दसङ्गीत
कविता : यदाकदा ठोक्किने तरङ्ग
हिँड्दा हिँड्दैछोड्न नसकेका अतीत्–खाली खुट्टाले चुमेको त्यो गग्रेटो बाटोनाक ठोकिने उकालोपहिरोमा झुन्डेर
कविता : मासन्सिउ छकाल्न्य
दिलिप बुढामगर साहित्य क्षेत्रमा डी.बी. मगर ‘स्वेद’का नामले परिचित छन् । उनको
कविता : मान्छेको सिकाइ
चरीहरू आएर गुनासो पोखे मान्छेहरूलाई पखेटामा उडानको सङ्केत देखायौ उनीहरू उड्न थाले
कविता : खच्चरहरू
घोडाकै नामबाटघोराही बन्यो,घोरदौरा बन्यो,घोडेपानी बन्यो,घोडाखोला बन्यो¸घोडागाउँ बन्यो¸घोडाघोडी नगरपालिका बन्यो¸ताल बन्यो,पार्क बन्यो,घोडाबाटै बग्गी
कविता : बालापन
म सानो छँदाखाना खाइसकेपछिथाल चाटेर, थालमै हेरेँभनेआफैलाई देख्थेँधुलाम्य अनुहारगालामा लट्पटिएको सिगानलत्ता परेको
कविता : आमा
आमाअरूले त बलेकोआगोमात्र ताप्दा रै’छन्निभेको मेरो चुलोमाअगुल्टो झोसिदिनेमात्र तिमी रै’छौ आमाहाँस्नलाई पोअरू
देशजस्तो (प्रथम कविता)
के हो त्यो-किनारै किनार हिँड्न बिर्सिएको नदीजस्तोके हो त्यो-लय बिग्रिएको गीतजस्तोहरियो इस्टकोट
स्याण्डग्लास : सृष्टिको काउन्ट-डाउन (द्वितीय कविता)
यतिखेर –कङ्क्रिटकाम्याग्नेटिक कणहरू टाँसिएकोमानवताको एक थान स्याण्डग्लास फोक्सोकाउन्ट~डाउनमा छ, सिमे-भूमेकोमाटोले रङ्गिएकोआदिवासी लङ्गौटमाटाँसिएको
हल्ला नगर्नुस् न, नानीहरू खेलिरहेछन् (तृतीय कविता)
हल्ला नगर्नुस् ननानीहरू खेलिरहेछन् किताबको भारीहरू बोकेरपाठशाला जाँदाजाँदाआँखा चिम्म गरेर कपीका अक्षरहरूअक्षरशः